Goeie vraag. Er is iets misgegaan met het publiceren waardoor de foto's helaas zijn verdwenen. Aangezien ik bezig ben met het herontwerpen van onze site ga ik er geen tijd meer insteken, over een tijdje is deze pagina spiksplinternieuw en weer voorzien van mooie plaatjes!
dinsdag 14 februari 2017
Waar zijn de foto's???
Goeie vraag. Er is iets misgegaan met het publiceren waardoor de foto's helaas zijn verdwenen. Aangezien ik bezig ben met het herontwerpen van onze site ga ik er geen tijd meer insteken, over een tijdje is deze pagina spiksplinternieuw en weer voorzien van mooie plaatjes!
donderdag 13 augustus 2015
And we're off!
Op naar Schiphol, zoals bijna ieder jaar worden we uitgezwaaid door Jeannet 😍😍 Het avontuur gaat weer beginnen!
De trein vertrekt mooi op tijd, het is er rustig gelukkig. We eten een broodje en dan probeer ik mijn nieuwe speelgoedje uit, de Belkin Ultimate Pro Bluetooth Keyboard voor mijn iPad. Een fraai toetsenbord met cover inclusief backlit toetsen en er kunnen twee devices tegelijk op aan worden gesloten. Dat zal het typen van de reisblog een stuk vergemakkelijken!
Vanochtend werden we overigens wakker met het nieuws dat er op Heathrow milieuactivisten een van de landingsbanen hadden geblokkeerd: http://www.bbc.co.uk/news/uk-england-london-33503167 We verwachten er geen vertraging van te ondervinden en ook al is dat zo, we hebben voldoende tijd tussen de vluchten.
Eenmaal bij de gate blijkt al snel dat we toch een half uur vertraging hebben. En dat geeft me de tijd om even met de ING te bellen omdat mijn creditcard moeilijk doet. om even na zevenen kunnen we dan toch boarden.
Met de bus worden we naar de Cityhopper gebracht en we moeten met de trap het vliegtuig in, dat is ons op Schiphol nog nooit gebeurd! Dat heuglijke feit vieren we met een fotootje op de trap.
Helaas blijkt in het vliegtuig dat de airco van het vliegtuig niet werkt. De gezagvoerder heeft een mobiele unit besteld en die is inmiddels gearriveerd maar we hebben alsnog 40 minuten extra vertraging. Nu komt onze aansluitende vlucht naar Colombo toch wel lichtjes in het gedrang... Volgens de steward zouden we het kunnen redden en op de site van Heathrow zien we dat er nog veel vertragingen zijn dus met een beetje geluk is onze vlucht ook vertraagd. "En anders heeft u op onze kosten recht op een hotel en een omboeking van de vlucht", aldus de steward. Da's fijn, maar ik ga liever naar Sri Lanka dan een nacht in een hotel in Londen! Tenzij we first class omgeboekt worden natuurlijk ;-) Om 10 over 8 maken we uiteindelijk aanstalten om te vertrekken. Benieuwd of we het gaan halen!
Helaas blijkt in het vliegtuig dat de airco van het vliegtuig niet werkt. De gezagvoerder heeft een mobiele unit besteld en die is inmiddels gearriveerd maar we hebben alsnog 40 minuten extra vertraging. Nu komt onze aansluitende vlucht naar Colombo toch wel lichtjes in het gedrang... Volgens de steward zouden we het kunnen redden en op de site van Heathrow zien we dat er nog veel vertragingen zijn dus met een beetje geluk is onze vlucht ook vertraagd. "En anders heeft u op onze kosten recht op een hotel en een omboeking van de vlucht", aldus de steward. Da's fijn, maar ik ga liever naar Sri Lanka dan een nacht in een hotel in Londen! Tenzij we first class omgeboekt worden natuurlijk ;-) Om 10 over 8 maken we uiteindelijk aanstalten om te vertrekken. Benieuwd of we het gaan halen!
We hebben het gered! En nu op naar Sri Lanka!
Na een bijna privé ritje van de buschauffeur die ons van terminal 4 naar terminal 3 moest rijden en heel veel rennen en gedoe op Heathrow, zitten we dan gelukkig toch in het vliegtuig. We vertrekken over een paar minuten. Prachtige stewardessen in sari's bij de ingang van het vliegtuig en twee stoelen naast elkaar en geen derde ernaast, dus alle vrijheid om te gaan en staan waar we willen zonder anderen lastig te moeten vallen. Zometeen even eten, slaappilletje erin en over een kleine 11 uur zijn we in Colombo. Yeah, zo'n zin in!!!
Dinsdag 14 juli 2015 - Londen Heathrow --> Colombo
De vlucht gaat aardig voorspoedig. Na een lekker Aziatisch maaltje en "the Theory of Everything" gekeken te hebben gaan we slapen. Drie uur voor de landing worden we wakker. We krijgen ontbijt en voor we het weten landen we, prachtig op tijd, op Colombo Bandaranaike Airport.
Na een visum gehaald te hebben (76 euro voor 2 visa) komen we rap door de paspoortcontrole. Dan is het op naar de bagage. En al wat er op de band aan komt rollen, niet onze rugzakken. Er blijken nog wat meer mensen te zijn die bagage missen. Na een tijdje spreken we een douanebeambte aan die ons doorverwijst naar een dame met een lijst. Bovenaan staan onze namen. Onze bagage staat dus nog in Londen en zal op het volgende vliegtuig naar Colombo worden gezet. Morgen zal het er zijn als alles goed gaat. De dame verwijst ons door naar een balie, we moeten ons daar registreren.
De rij is niet lang maar desondanks duurt het toch ruim drie kwartier voor we aan de beurt zijn. De mevrouw die ons helpt is vriendelijk maar spreekt zachtjes en met een behoorlijk accent waardoor ze niet aldoor goed te verstaan is. Het registreren van de zoekgeraakte bagage duurt dan ook meer dan een half uur.
Als we klaar zijn pinnen we geld en lopen naar buiten. We besluiten de airport bus naar Colombo te nemen, zo'n 30 kilometer, voor de exorbitant hoge prijs van €2,20 voor twee personen! En zonder rugzakken reist het wel lekker licht ;-)
Het is spits in Colombo (maar misschien is het dat hier altijd wel?) dus de reis duurt lang, zeker een uur. Van binnen is de bus prachtig versierd met bloemen en (waarom ook niet) pluche beesten.
De reis duurt dan wel lang maar onderweg is er genoeg te zien. Het Is erg als India maar dan met stupa's en boeddha beelden in plaats van Hindu tempels. We voelen ons direct thuis! Uiteindelijk rijden we het Central Bus Station binnen. Deze bevindt zich midden in een markt, het is een en al geur, kleur en drukte, héérlijk!
We besluiten naar ons guesthouse te lopen, met alleen handbagage kan dat prima. Helaas zit onze Lonely Planet ook in de rugzak, maar ik heb een aardig idee waar het guesthouse is. We hebben trek dus duiken een van de eerste eettentjes in die we tegenkomen. Ons wordt een bord vol met samosa- en loempia achtige lekkernijen voorgezet: wat we opeten betalen we. Een fles koel water erbij en we zijn helemaal blij, het smaakt allemaal heerlijk!
Het is even zoeken maar na een half uurtje zwerven vinden we ons guesthouse. Het is een eenvoudig maar recent gerenoveerd guesthouse. De kamer is prima, zowel het bed als het kussen zijn ongekend goed. En dan kickt de vermoeidheid in. We doen weinig anders dan slapen de rest van de avond.
Tijd dus om maar te gaan slapen. Morgen wacht er een nieuwe stad op ons! En komt hopelijk onze bagage...
De rij is niet lang maar desondanks duurt het toch ruim drie kwartier voor we aan de beurt zijn. De mevrouw die ons helpt is vriendelijk maar spreekt zachtjes en met een behoorlijk accent waardoor ze niet aldoor goed te verstaan is. Het registreren van de zoekgeraakte bagage duurt dan ook meer dan een half uur.
Als we klaar zijn pinnen we geld en lopen naar buiten. We besluiten de airport bus naar Colombo te nemen, zo'n 30 kilometer, voor de exorbitant hoge prijs van €2,20 voor twee personen! En zonder rugzakken reist het wel lekker licht ;-)
Het is spits in Colombo (maar misschien is het dat hier altijd wel?) dus de reis duurt lang, zeker een uur. Van binnen is de bus prachtig versierd met bloemen en (waarom ook niet) pluche beesten.
De reis duurt dan wel lang maar onderweg is er genoeg te zien. Het Is erg als India maar dan met stupa's en boeddha beelden in plaats van Hindu tempels. We voelen ons direct thuis! Uiteindelijk rijden we het Central Bus Station binnen. Deze bevindt zich midden in een markt, het is een en al geur, kleur en drukte, héérlijk!
We besluiten naar ons guesthouse te lopen, met alleen handbagage kan dat prima. Helaas zit onze Lonely Planet ook in de rugzak, maar ik heb een aardig idee waar het guesthouse is. We hebben trek dus duiken een van de eerste eettentjes in die we tegenkomen. Ons wordt een bord vol met samosa- en loempia achtige lekkernijen voorgezet: wat we opeten betalen we. Een fles koel water erbij en we zijn helemaal blij, het smaakt allemaal heerlijk!
Het is even zoeken maar na een half uurtje zwerven vinden we ons guesthouse. Het is een eenvoudig maar recent gerenoveerd guesthouse. De kamer is prima, zowel het bed als het kussen zijn ongekend goed. En dan kickt de vermoeidheid in. We doen weinig anders dan slapen de rest van de avond.
Tijd dus om maar te gaan slapen. Morgen wacht er een nieuwe stad op ons! En komt hopelijk onze bagage...
Woensdag 15 juli 2015 - Colombo - Fort
Zo zeg, wat hebben wij geslapen vannacht! Pas rond half 9 zijn we een beetje wakker. Eerst maar eens rustig douchen en daarna richting Dutch Hospital om te ontbijten. Onderweg worden we om de haverklap aangesproken door tuktuk chauffeurs. Nee, we willen geen tuktuk. Of in het Singhalees: "Nay, mata tuk tuk ekak epa!" Dan spreekt een man ons aan. Hij wil een praatje maken en vertelt ons dat er een festival in de stad is waar we absoluut naartoe moeten. Er is van alles te doen en er zijn olifanten, het moet een spektakel zijn. We zijn daar natuurlijk wel voor te porren en de man houdt een tuktuk aan. We zijn zonder camera op pad gegaan omdat we alleen even gingen ontbijten maar nu willen we natuurlijk wel de camera hebben. We vragen de driver of hij langs het guesthouse wil rijden. Barth gaat naar binnen maar komt vrij snel weer naar buiten en zegt me uit te stappen, er is helemaal geen festival, het is een scam. Deze kenden we nog niet! We maken duidelijk dat we hier niet van gediend zijn en gaan weer naar binnen. Het blijkt dus veel voor te komen dat toeristen op deze manier gelokt worden. En natuurlijk word je dan ook meegenomen om te shoppen. Het is vervelend dat je hierdoor dus ook bijna geen praatje meer met mensen kunt maken omdat je nooit weet of iemand de waarheid spreekt. Maar goed, twee gewaarschuwde mensen tellen voor vier!
We gaan nogmaals op pad, nu alvast maar mét camera. We bevinden ons in de wijk Fort. Het in de 16e eeuw door de Portugezen en wat later door de Nederlanders versterkte stadsdeel bij de haven geldt als het hart van de stad vanwege de talrijke banken, winkels, zakenpanden en reisbureaus. vroeger was hier ook echt een fort, maar daar is alleen de naam van overgebleven.
Het is een kleine tien minuten lopen naar Dutch Hospital, waar we zoals gezegd willen ontbijten. Dutch Hospital is een fraai gerestaureerd koloniaal gebouwencomplex wat in de 17e eeuw functioneerde als hospitaal voor de VOC. Nu zitten er restaurantjes, bars, winkels en zelfs een luxe spa.
We kiezen de Heladiv Tea Club Lounge (www.heladiv.com) uit om te ontbijten en gaan voor de Full English Breakfast, we hebben trek, ons laatste maal was om half vijf gistermiddag. Koffie is er niet dus ik kies voor een kopje onvervalste Ceylon thee. Er zullen er vast nog veel volgen, als ik moet kiezen tussen oploskoffie en thee dan is mijn keuze snel gemaakt...
We blijven lekker lang zitten, ik schrijf er de blog van eergisteren en we plotten een plan voor de dag. We gaan als eerste naar the Clocktower, vlak om de hoek. De vierkante klokkentoren uit 1837 deed tot 1952 dienst als vuurtoren, bovenop zie je het lichthuis nog zitten.
Vlak achter de klokkentoren bevindt zich het mooie witte Presidentiële huis (waar we, in verband met de vele beveiliging rond het huis maar even geen foto van gemaakt hebben). Ondertussen hebben we een SMS gekregen van Worldtracker dat onze bagage op het vliegveld is ontvangen. Vanochtend vroeg hadden we er ook een met de mededeling dat men items had getraceerd die overeenkwamen met die van ons en dat gewacht werd op bevestiging. Dat de bagage nu aangekomen is op het vliegveld is dus al een aardige stap in de goede richting! We wandelen verder naar Chaitiya Road waar de Old Galle Buck Lighthouse staat. Deze vuurtoren is gebouwd in 1954 als monument voor het doorzettingsvermogen en visie waarmee de haven rond 1950 gebouwd is en lheeft dus nooit dienst gedaan als vuurtoren.
Een klein stukje verderop staat de Buddha Jayanthi Dagoba. De bouw van deze 83 meter hoge stupa is in 1956 (op de 2500e sterfdag van Boeddha) gestart en moest het eerste vanuit zee zichtbare oriëntatiepunt vormen voor schepen die op weg waren naar Colombo. De vier poten van het onderstel (het lijkt wel een ruimteschip uit the Day of the Triffids) staan over de weg heen.
Je kunt helemaal naar boven klimmen, wat we natuurlijk doen. Vanaf de stupa heb je een prachtig uitzicht over het hele havengebied en van binnen is de stupa voorzien van muurschilderingen en teksten, met middenin een aantal boeddha's. Er waait hier een lekker windje. Het is niet extreem warm, 29 graden, maar de luchtvochtigheid is 75%, we zweten aardig wat af... Ondanks de voorspellingen is het nog steeds droog. Het is moessontijd, dus we kunnen ieder moment een fiks bui op ons hoofd krijgen maar er is tot nu toe nog geen druppel gevallen.
Ons volgende doel is het witte koloniale Grand Oriental Hotel, waar in vroeger tijden passagiers naar Australië en het Verre Oosten hun tijd doorbrachten. We hebben even overwogen om hier te gaan overnachten maar de prijzen vonden we toch een beetje te hoog. Het gebouw is prachtig om te zien, een bezoek aan de Harbour Room vanaf waar je een mooi uitzicht over de haven hebt stellen we nog even uit. Dit schijnt bij avond erg mooi te zijn vanwege het uitzicht op de haven. Voor het gebouw staat een beeld van een loopriksja, naar verluid het symbool van de koloniale verhoudingen, maar dat is denk ik de mooie uitleg...
We beginnen zo langzamerhand wat moe te worden en verlangen naar een beetje koelte. Daarnaast willen we graag in het guesthouse zijn als onze bagage wordt gebracht zodat we kunnen controleren of er dingen missen. Op de terugweg wandelen we nog wel even langs supermarkt Cargills. Dit was vroeger de Grand Department Store die gebouwd was om de Britse planters en bestuurders van allerlei luxe importartikelen te voorzien. De winkel met veel glas, koper en mahoniehouten kasten is nauwelijks veranderd sinds de opening in 1844 maar staat op het kleine supermarktdeel leeg.
Een van de medewerkers van het guesthouse meldt bij aankomst dat hij gebeld is door de luchthaven en dat de bagage "this evening" gebracht wordt. Dat is goed nieuws! Nu dus maar wachten. We nemen een verfrissend douche, doen een kort dutje en bloggen/lezen tot we rond half negen toch echt trek beginnen te krijgen. En de bagage is er nog steeds niet... We besluiten te bellen met het informatienummer wat we gekregen hebben. De man aan de andere kant van de lijn meldt dat de bagage er over ongeveer een uur zal zijn. Ja, die Aziatische uurtjes kennen we. We gokken erop dat we genoeg tijd hebben om even te gaan eten. Het plan was om in het Hilton hotel iets verderop te gaan eten, hier zit een goed Singhalees restaurant, maar dat gaat te lang duren. Dan maar naar Friday's, een hippe tent vlakbij. Als we binnenkomen begint de live muziek net. De gitarist en zanger doen het helemaal niet slecht maar de muziek staat zo hard dat we elkaar niet kunnen verstaan zonder te schreeuwen. Maar ach, onze bagage komt eraan dus ons humeur kan niet stuk! Het wordt spaghetti en een hamburger in plaats van een goede curry, maar het eten is prima en de begeleidende strawberry surprise alcoholvrije cocktail ook. Net als we afrekenen gaat mijn telefoon. De bagage zal er over 5 tot 10 minuten zijn. We sprinten terug naar het guesthouse en niet veel later rijdt er een busje voor. Even is het nog spannend. Zou het kloppen? Maar dan zien we onze rugzakken liggen, yay!!! :-)
We moeten nog wat formaliteiten afhandelen en geven de bezorgers een flinke fooi. Zij kunnen er per slot van rekening ook niks aan doen dat het misging en ze mogen wel even delen in onze blijheid. Ik heb gisteren overigens nog om een compensatie gevraagd voor het feit dat de bagage er niet was. Zonder veel moeite kregen we een brief waarmee we bij een bankbalie in de aankomsthal van het vliegveld een bedrag konden innen. We kregen 9000 roepies, omgerekend zo'n 60 euro. Daar konden we wel een tandenborsteltje van kopen! En twee dagen van eten ;-) Dit was, na Goa in 2011 en Panama in 2013 overigens de derde keer dat onze bagage 'mishandled' is. Jarenlang hebben we gereisd zonder problemen en nu opeens 3 keer in 4 jaar. Maar eind goed al goed, we hebben er weinig overlast van gehad en we zijn er financieel ook nog een beetje op vooruit gegaan ;-). Morgen weer fijne schone kleren aan en slippers in plaats van de dikke stappers. Welterusten!
We kiezen de Heladiv Tea Club Lounge (www.heladiv.com) uit om te ontbijten en gaan voor de Full English Breakfast, we hebben trek, ons laatste maal was om half vijf gistermiddag. Koffie is er niet dus ik kies voor een kopje onvervalste Ceylon thee. Er zullen er vast nog veel volgen, als ik moet kiezen tussen oploskoffie en thee dan is mijn keuze snel gemaakt...
We blijven lekker lang zitten, ik schrijf er de blog van eergisteren en we plotten een plan voor de dag. We gaan als eerste naar the Clocktower, vlak om de hoek. De vierkante klokkentoren uit 1837 deed tot 1952 dienst als vuurtoren, bovenop zie je het lichthuis nog zitten.
Vlak achter de klokkentoren bevindt zich het mooie witte Presidentiële huis (waar we, in verband met de vele beveiliging rond het huis maar even geen foto van gemaakt hebben). Ondertussen hebben we een SMS gekregen van Worldtracker dat onze bagage op het vliegveld is ontvangen. Vanochtend vroeg hadden we er ook een met de mededeling dat men items had getraceerd die overeenkwamen met die van ons en dat gewacht werd op bevestiging. Dat de bagage nu aangekomen is op het vliegveld is dus al een aardige stap in de goede richting! We wandelen verder naar Chaitiya Road waar de Old Galle Buck Lighthouse staat. Deze vuurtoren is gebouwd in 1954 als monument voor het doorzettingsvermogen en visie waarmee de haven rond 1950 gebouwd is en lheeft dus nooit dienst gedaan als vuurtoren.
Een klein stukje verderop staat de Buddha Jayanthi Dagoba. De bouw van deze 83 meter hoge stupa is in 1956 (op de 2500e sterfdag van Boeddha) gestart en moest het eerste vanuit zee zichtbare oriëntatiepunt vormen voor schepen die op weg waren naar Colombo. De vier poten van het onderstel (het lijkt wel een ruimteschip uit the Day of the Triffids) staan over de weg heen.
Je kunt helemaal naar boven klimmen, wat we natuurlijk doen. Vanaf de stupa heb je een prachtig uitzicht over het hele havengebied en van binnen is de stupa voorzien van muurschilderingen en teksten, met middenin een aantal boeddha's. Er waait hier een lekker windje. Het is niet extreem warm, 29 graden, maar de luchtvochtigheid is 75%, we zweten aardig wat af... Ondanks de voorspellingen is het nog steeds droog. Het is moessontijd, dus we kunnen ieder moment een fiks bui op ons hoofd krijgen maar er is tot nu toe nog geen druppel gevallen.
Ons volgende doel is het witte koloniale Grand Oriental Hotel, waar in vroeger tijden passagiers naar Australië en het Verre Oosten hun tijd doorbrachten. We hebben even overwogen om hier te gaan overnachten maar de prijzen vonden we toch een beetje te hoog. Het gebouw is prachtig om te zien, een bezoek aan de Harbour Room vanaf waar je een mooi uitzicht over de haven hebt stellen we nog even uit. Dit schijnt bij avond erg mooi te zijn vanwege het uitzicht op de haven. Voor het gebouw staat een beeld van een loopriksja, naar verluid het symbool van de koloniale verhoudingen, maar dat is denk ik de mooie uitleg...
We beginnen zo langzamerhand wat moe te worden en verlangen naar een beetje koelte. Daarnaast willen we graag in het guesthouse zijn als onze bagage wordt gebracht zodat we kunnen controleren of er dingen missen. Op de terugweg wandelen we nog wel even langs supermarkt Cargills. Dit was vroeger de Grand Department Store die gebouwd was om de Britse planters en bestuurders van allerlei luxe importartikelen te voorzien. De winkel met veel glas, koper en mahoniehouten kasten is nauwelijks veranderd sinds de opening in 1844 maar staat op het kleine supermarktdeel leeg.
Een van de medewerkers van het guesthouse meldt bij aankomst dat hij gebeld is door de luchthaven en dat de bagage "this evening" gebracht wordt. Dat is goed nieuws! Nu dus maar wachten. We nemen een verfrissend douche, doen een kort dutje en bloggen/lezen tot we rond half negen toch echt trek beginnen te krijgen. En de bagage is er nog steeds niet... We besluiten te bellen met het informatienummer wat we gekregen hebben. De man aan de andere kant van de lijn meldt dat de bagage er over ongeveer een uur zal zijn. Ja, die Aziatische uurtjes kennen we. We gokken erop dat we genoeg tijd hebben om even te gaan eten. Het plan was om in het Hilton hotel iets verderop te gaan eten, hier zit een goed Singhalees restaurant, maar dat gaat te lang duren. Dan maar naar Friday's, een hippe tent vlakbij. Als we binnenkomen begint de live muziek net. De gitarist en zanger doen het helemaal niet slecht maar de muziek staat zo hard dat we elkaar niet kunnen verstaan zonder te schreeuwen. Maar ach, onze bagage komt eraan dus ons humeur kan niet stuk! Het wordt spaghetti en een hamburger in plaats van een goede curry, maar het eten is prima en de begeleidende strawberry surprise alcoholvrije cocktail ook. Net als we afrekenen gaat mijn telefoon. De bagage zal er over 5 tot 10 minuten zijn. We sprinten terug naar het guesthouse en niet veel later rijdt er een busje voor. Even is het nog spannend. Zou het kloppen? Maar dan zien we onze rugzakken liggen, yay!!! :-)
We moeten nog wat formaliteiten afhandelen en geven de bezorgers een flinke fooi. Zij kunnen er per slot van rekening ook niks aan doen dat het misging en ze mogen wel even delen in onze blijheid. Ik heb gisteren overigens nog om een compensatie gevraagd voor het feit dat de bagage er niet was. Zonder veel moeite kregen we een brief waarmee we bij een bankbalie in de aankomsthal van het vliegveld een bedrag konden innen. We kregen 9000 roepies, omgerekend zo'n 60 euro. Daar konden we wel een tandenborsteltje van kopen! En twee dagen van eten ;-) Dit was, na Goa in 2011 en Panama in 2013 overigens de derde keer dat onze bagage 'mishandled' is. Jarenlang hebben we gereisd zonder problemen en nu opeens 3 keer in 4 jaar. Maar eind goed al goed, we hebben er weinig overlast van gehad en we zijn er financieel ook nog een beetje op vooruit gegaan ;-). Morgen weer fijne schone kleren aan en slippers in plaats van de dikke stappers. Welterusten!
Donderdag 16 juli 2015 - Colombo - Pettah
Rare nacht gehad, allebei heel bizar gedroomd. Ik vind een droom waarin je beide katten met agent orange zijn vermoord best wel heel weird tenminste... Het gebeurt ons trouwens ieder jaar wel als we op vakantie gaan, op de een of andere manier gaan er deurtjes open op het moment dat de zorgen van het werk en andere dagelijkse beslommeringen wegvallen en dan krijg je dit soort reacties.
Om half 10 wandelen we richting de Pagoda Tea Rooms voor een ontbijt. Hier is in de 80'er jaren de video "Hungry Like the Wolf" van Duran Duran opgenomen. Check de video hier: http://youtu.be/oOg5VxrRTi0 Zo exotisch als in deze videoclip ziet het er inmiddels al lang niet meer uit, apen en slangenbezweerders zijn er al helemaal niet maar de bacon & egg pies zijn heerlijk en de Nescafé is smerig (waarom trap ik daar toch iedere keer weer in!).
the Pagoda Tea Rooms
Na het ontbijt lopen we naar het station om te kijken of we alvast kaartjes kunnen kopen voor de treinreis naar Galle vrijdag. Het blijkt dat dat alleen kan voor een 1e klas express trein die om half 7 in de ochtend al vertrekt, de rest van de treinen die op die ochtend vertrekken zijn alleen 2e en 3e klas en die kunnen niet gereserveerd worden, ze raden ons aan om er op tijd te zijn. Tegenover station Fort ligt de wijk Pettah. Dit is een van de oudste wijken van Colombo en tevens een van de meest interessante. Het is de etnisch meest gemixte plek van Sri Lanka en bevat van alle religies enkele prachtige gebouwen. Daarnaast bevinden zich er meerdere (dagelijkse) markten die allemaal de hele dag door bevoorraad moeten worden. We weten dus dat de enorme hoeveelheid mensen in de ochtend nogal veel kan zijn, we zijn er op voorbereid en toch knalt het er behoorlijk in. Ongelooflijk, wat een georganiseerde chaos is het hier. Het is onmogelijk om even te stoppen om de indrukken op je in te laten werken, je wordt meegezogen in de massa.
Op foto's is het niet vast te leggen, daarnaast is het niet eens een optie om in de hele nauwe drukke straten te stoppen en een foto te maken. Na een klein half uurtje vluchten we even in een eettentje om wat te drinken en een plan de campagne te maken. Eerst maar eens een stukje terug wandelen om de schitterende Jami-Ul-Alfar moskee te bekijken. De moskee staat in de steigers en zodoende zien we dat, wat in eerste instantie donkerrood steen was, gewoon verf blijkt te zijn. Twee mannen staan met een klein blikje verf in de handen ieder rood steentje over te schilderen. Een project van jaren zo te zien...
Ik mag de moskee niet in zonder volledige bedekking maar Barth wel. Er staat alleen zo'n enorm irritante man bij de ingang (zo te zien niet eens een moslim) dat we doorlopen. Het kost moeite om de man kwijt te raken. We zijn begonnen om te zeggen dat we uit Luxemburg komen om direct een eind aan de zinloze gesprekjes te maken (want wie kent hier nou Luxemburg?) maar deze gast heeft in Hamburg gewoond en kent het helaas dus wel. Vanaf morgen wordt het dus Legoland! Vanaf de moskee wandelen we door op zoek naar de Nederlandse Wolvendaal kerk. We beginnen al te wennen aan de drukte en kunnen inmiddels de kleine tafereeltjes in de chaos ontdekken. Zoals de scharensliep, die je bij ons helaas niet meer ziet.
Onderweg naar de kerk komen we langs de Old City Hall. Het uit 1856 stammende gebouw staat nu vrijwel leeg en helaas lezen we pas later dat we binnen een kijkje hadden kunnen nemen.
Old City Hall
Na een flinke wandeling komen we aan bij de Wolvendaal kerk. Over deze in 1749 gebouwde Nederlands Hervormde kerk valt veel te vertellen. Het is het belangrijkste Nederlandse gebouw in Sri Lanka en tevens ook het gebouw wat op het hoogste punt van Colombo staat.
Wolvendaal kerk
Achterliggende gedachte was dat de bemanning van de VOC-schepen die voor de kust van Sri Lanka kwamen aanvaren in de verte de kerk al zouden zien staan en zich dan direct thuis en veilig zouden voelen. In de kerk hangt een tekening die weergeeft hoe de zeelieden de kerk (rechts van het midden) vanaf zee zagen:
Omdat Sri Lanka inmiddels boeddhistisch is en een kerk dus wat raar is om als eerste te zien, is de stupa op poten waar we gisteren waren gebouwd. De Wolvendaal kerk dankt haar naam aan het feit dat er rondom de kerk in die tijd alleen wildernis was waarin troepen jakhalzen rondzwierven. De Nederlanders dachten echter dat dit wolven waren en noemden de kerk daarom Wolven Dal, wat later Wolvendaal werd. We worden rondgeleid door een klein mannetje, in zijn ogen is geen wit meer te bekennen, alle oogwit is geel. Hij spreekt met een zwaar accent maar zijn verhalen zijn boeiend. Zo vertelt hij ons dat op de grafzerken waaruit de vloer van de kerk bestaat doodshoofden staan als de persoon die er begraven ligt overleden is aan een ziekte, zoals malaria, pokken en cholera. Uit de jaartallen blijkt dat velen jong zijn gestorven, sommigen al snel na aankomst op het eiland, waaronder veel vrouwen in het kraambed.
Ook laat hij zien hoe in een hoek van de kerk de slaven in een aparte bank werden gezet. Om de lichamen van de slaven niet te hoeven zien was de voorzijde van de bank extra hoog gemaakt, zo zag men alleen een deel van het hoofd. Oh ja, we waren natuurlijk helemaal niet van die lieverdjes, wij Nederlanders. Niks alleen maar kruiden en specerijen bij die VOC, maar vooral slavenhandel. Even schaam ik me een beetje voor mijn voorvaderen. We hebben veel leed veroorzaakt door ons superieure gedrag...
In het midden van de foto de slavenbank
De man blijft maar vertellen, teveel om hier te beschrijven. Het maakt dat het bezoek aan de kerk absoluut een van de hoogtepunten van Colombo is.
Het is ook vandaag weer erg warm en vochtig, even naar onze kamer om af te koelen en op te frissen lijkt dus een goed idee. Voor het eerst deze reis nemen we een tuktuk. Het is altijd weer een belevenis in dit soort landen, het blijft ons verbazen dat het niet vaker fout gaat, want ongelukken hebben we tot nu toe niet gezien.
Als we weer een beetje opgefrist zijn lopen we naar Dutch Hospital voor de lunch. Ik zie mensen naast ons een spannend gerecht in bananenbladeren eten, het blijkt Lampais te zijn, een Sri Lankaans/Nederlands gerecht. Het bestaat uit rijst met verschillende soorten vlees en garnalen, twee soorten sambal, bakbanaan en ronde frikadellen (dat lijkt ook de enige Nederlandse inbreng te zijn overigens). Het geheel wordt ingepakt in bananenbladeren en in de oven gebakken. Het doet ook een beetje Indonesisch aan qua smaak, het neigt naar rendang. Het was in ieder geval heerlijk! We toppen het af met een toetje: een brownie met ijs voor Barth en een heerlijk stuk cheesecake met blauwe bessen voor mij.
Het plan was om nog naar het Dutch Period Museum te gaan maar we vinden dat we genoeg cultureels hebben gedaan en willen even lekker uitwaaien. Het wordt dus Galle Face Green, een lange strook gras aan de kust. Het is ooit door de Nederlanders vrijgemaakt om de kanonnen van Fort vrij schot te kunnen geven. Tegenwoordig is het een favoriete promenade voor families en verliefde stelletjes. Op het eerste stuk zijn alle lantarenpalen door pelikanen in gebruik genomen, vanaf hun hoge positie bekijken ze onverstoord het drukke verkeer van de kustweg onder hen.
Halverwege de promenade staat een korte pier in zee. Als we aan komen lopen komen er net enkele honderden schoolkinderen aangelopen, allemaal in witte schooluniformen gekleed. In groepen komen ze de pier op, ze krijgen een minuut of vijf om even de golven onder hen te bewonderen en worden dan weer van de pier afgeleid. Blij wuiven ze naar ons en onze camera, natuurlijk wuiven we terug.
De kinderen verspreiden zich over Face Green om speelgoedjes of vliegers te kopen van een van de vele verkopers en langzamerhand komen er steeds meer mensen bij. Ook gaan steeds meer eethokjes open. Langs de Green staan enkele tientallen die frisdrank, chips en snoep verkopen en ook staan er karren waar lokale lekkernijen worden verkocht, zoals isso wade, een garnalenkoek waarin de garnalen in zijn geheel meegebakken zijn. Ik sla deze even over...
Vlak voor ons staat een grote groep tieners, meest jongens en een paar meisjes. Ze hebben het enorm naar hun zin, zingen samen liedjes (begeleid door een jongen met een drum) en maken de ene na de andere selfie. Na verloop van tijd komt een van de meisjes vragen of ik een foto van hen allemaal wil maken. Nadat ik dat gedaan heb willen ze uit alle macht met ons op de foto. Het past er natuurlijk allemaal niet op, wat de nodige hilariteit oplevert. En als er even later een groepje Koreaanse of Chinese meisjes aan komt lopen wordt er door de jongens openlijk geflirt en er wordt over en weer gefotografeerd.
De sfeer is ontspannen en blij op Face Green en we willen er eigenlijk niet weg maar we zijn moe en plakkerig en plotten een koers terug naar onze kamer, natuurlijk wel weer met een kleine omweg ;-) En dat leidt ertoe dat we bij toeval op de prachtige Arulmigu Sivasubramaniya Swami Hindu-tempel stuiten. De tempel is van boven tot onder voorzien van Hindu-goden en andere afbeeldingen. We willen natuurlijk binnen een kijkje nemen, en dat kan voor Rs200 (1,30) per persoon. Zoals altijd is het binnen weer een feest qua overdaad aan kleuren, geuren en goden.
De rest van de avond brengen we door bij Dutch Hospital onder het genot van een paar biertjes. Het is er druk en gezellig, een leuke plek om de laatste uren in Colombo door te brengen.
the Pagoda Tea Rooms
Na het ontbijt lopen we naar het station om te kijken of we alvast kaartjes kunnen kopen voor de treinreis naar Galle vrijdag. Het blijkt dat dat alleen kan voor een 1e klas express trein die om half 7 in de ochtend al vertrekt, de rest van de treinen die op die ochtend vertrekken zijn alleen 2e en 3e klas en die kunnen niet gereserveerd worden, ze raden ons aan om er op tijd te zijn. Tegenover station Fort ligt de wijk Pettah. Dit is een van de oudste wijken van Colombo en tevens een van de meest interessante. Het is de etnisch meest gemixte plek van Sri Lanka en bevat van alle religies enkele prachtige gebouwen. Daarnaast bevinden zich er meerdere (dagelijkse) markten die allemaal de hele dag door bevoorraad moeten worden. We weten dus dat de enorme hoeveelheid mensen in de ochtend nogal veel kan zijn, we zijn er op voorbereid en toch knalt het er behoorlijk in. Ongelooflijk, wat een georganiseerde chaos is het hier. Het is onmogelijk om even te stoppen om de indrukken op je in te laten werken, je wordt meegezogen in de massa.
Op foto's is het niet vast te leggen, daarnaast is het niet eens een optie om in de hele nauwe drukke straten te stoppen en een foto te maken. Na een klein half uurtje vluchten we even in een eettentje om wat te drinken en een plan de campagne te maken. Eerst maar eens een stukje terug wandelen om de schitterende Jami-Ul-Alfar moskee te bekijken. De moskee staat in de steigers en zodoende zien we dat, wat in eerste instantie donkerrood steen was, gewoon verf blijkt te zijn. Twee mannen staan met een klein blikje verf in de handen ieder rood steentje over te schilderen. Een project van jaren zo te zien...
Ik mag de moskee niet in zonder volledige bedekking maar Barth wel. Er staat alleen zo'n enorm irritante man bij de ingang (zo te zien niet eens een moslim) dat we doorlopen. Het kost moeite om de man kwijt te raken. We zijn begonnen om te zeggen dat we uit Luxemburg komen om direct een eind aan de zinloze gesprekjes te maken (want wie kent hier nou Luxemburg?) maar deze gast heeft in Hamburg gewoond en kent het helaas dus wel. Vanaf morgen wordt het dus Legoland! Vanaf de moskee wandelen we door op zoek naar de Nederlandse Wolvendaal kerk. We beginnen al te wennen aan de drukte en kunnen inmiddels de kleine tafereeltjes in de chaos ontdekken. Zoals de scharensliep, die je bij ons helaas niet meer ziet.
Onderweg naar de kerk komen we langs de Old City Hall. Het uit 1856 stammende gebouw staat nu vrijwel leeg en helaas lezen we pas later dat we binnen een kijkje hadden kunnen nemen.
Old City Hall
Na een flinke wandeling komen we aan bij de Wolvendaal kerk. Over deze in 1749 gebouwde Nederlands Hervormde kerk valt veel te vertellen. Het is het belangrijkste Nederlandse gebouw in Sri Lanka en tevens ook het gebouw wat op het hoogste punt van Colombo staat.
Wolvendaal kerk
Achterliggende gedachte was dat de bemanning van de VOC-schepen die voor de kust van Sri Lanka kwamen aanvaren in de verte de kerk al zouden zien staan en zich dan direct thuis en veilig zouden voelen. In de kerk hangt een tekening die weergeeft hoe de zeelieden de kerk (rechts van het midden) vanaf zee zagen:
Omdat Sri Lanka inmiddels boeddhistisch is en een kerk dus wat raar is om als eerste te zien, is de stupa op poten waar we gisteren waren gebouwd. De Wolvendaal kerk dankt haar naam aan het feit dat er rondom de kerk in die tijd alleen wildernis was waarin troepen jakhalzen rondzwierven. De Nederlanders dachten echter dat dit wolven waren en noemden de kerk daarom Wolven Dal, wat later Wolvendaal werd. We worden rondgeleid door een klein mannetje, in zijn ogen is geen wit meer te bekennen, alle oogwit is geel. Hij spreekt met een zwaar accent maar zijn verhalen zijn boeiend. Zo vertelt hij ons dat op de grafzerken waaruit de vloer van de kerk bestaat doodshoofden staan als de persoon die er begraven ligt overleden is aan een ziekte, zoals malaria, pokken en cholera. Uit de jaartallen blijkt dat velen jong zijn gestorven, sommigen al snel na aankomst op het eiland, waaronder veel vrouwen in het kraambed.
Ook laat hij zien hoe in een hoek van de kerk de slaven in een aparte bank werden gezet. Om de lichamen van de slaven niet te hoeven zien was de voorzijde van de bank extra hoog gemaakt, zo zag men alleen een deel van het hoofd. Oh ja, we waren natuurlijk helemaal niet van die lieverdjes, wij Nederlanders. Niks alleen maar kruiden en specerijen bij die VOC, maar vooral slavenhandel. Even schaam ik me een beetje voor mijn voorvaderen. We hebben veel leed veroorzaakt door ons superieure gedrag...
In het midden van de foto de slavenbank
De man blijft maar vertellen, teveel om hier te beschrijven. Het maakt dat het bezoek aan de kerk absoluut een van de hoogtepunten van Colombo is.
Het is ook vandaag weer erg warm en vochtig, even naar onze kamer om af te koelen en op te frissen lijkt dus een goed idee. Voor het eerst deze reis nemen we een tuktuk. Het is altijd weer een belevenis in dit soort landen, het blijft ons verbazen dat het niet vaker fout gaat, want ongelukken hebben we tot nu toe niet gezien.
Als we weer een beetje opgefrist zijn lopen we naar Dutch Hospital voor de lunch. Ik zie mensen naast ons een spannend gerecht in bananenbladeren eten, het blijkt Lampais te zijn, een Sri Lankaans/Nederlands gerecht. Het bestaat uit rijst met verschillende soorten vlees en garnalen, twee soorten sambal, bakbanaan en ronde frikadellen (dat lijkt ook de enige Nederlandse inbreng te zijn overigens). Het geheel wordt ingepakt in bananenbladeren en in de oven gebakken. Het doet ook een beetje Indonesisch aan qua smaak, het neigt naar rendang. Het was in ieder geval heerlijk! We toppen het af met een toetje: een brownie met ijs voor Barth en een heerlijk stuk cheesecake met blauwe bessen voor mij.
Het plan was om nog naar het Dutch Period Museum te gaan maar we vinden dat we genoeg cultureels hebben gedaan en willen even lekker uitwaaien. Het wordt dus Galle Face Green, een lange strook gras aan de kust. Het is ooit door de Nederlanders vrijgemaakt om de kanonnen van Fort vrij schot te kunnen geven. Tegenwoordig is het een favoriete promenade voor families en verliefde stelletjes. Op het eerste stuk zijn alle lantarenpalen door pelikanen in gebruik genomen, vanaf hun hoge positie bekijken ze onverstoord het drukke verkeer van de kustweg onder hen.
Halverwege de promenade staat een korte pier in zee. Als we aan komen lopen komen er net enkele honderden schoolkinderen aangelopen, allemaal in witte schooluniformen gekleed. In groepen komen ze de pier op, ze krijgen een minuut of vijf om even de golven onder hen te bewonderen en worden dan weer van de pier afgeleid. Blij wuiven ze naar ons en onze camera, natuurlijk wuiven we terug.
De kinderen verspreiden zich over Face Green om speelgoedjes of vliegers te kopen van een van de vele verkopers en langzamerhand komen er steeds meer mensen bij. Ook gaan steeds meer eethokjes open. Langs de Green staan enkele tientallen die frisdrank, chips en snoep verkopen en ook staan er karren waar lokale lekkernijen worden verkocht, zoals isso wade, een garnalenkoek waarin de garnalen in zijn geheel meegebakken zijn. Ik sla deze even over...
Vlak voor ons staat een grote groep tieners, meest jongens en een paar meisjes. Ze hebben het enorm naar hun zin, zingen samen liedjes (begeleid door een jongen met een drum) en maken de ene na de andere selfie. Na verloop van tijd komt een van de meisjes vragen of ik een foto van hen allemaal wil maken. Nadat ik dat gedaan heb willen ze uit alle macht met ons op de foto. Het past er natuurlijk allemaal niet op, wat de nodige hilariteit oplevert. En als er even later een groepje Koreaanse of Chinese meisjes aan komt lopen wordt er door de jongens openlijk geflirt en er wordt over en weer gefotografeerd.
De sfeer is ontspannen en blij op Face Green en we willen er eigenlijk niet weg maar we zijn moe en plakkerig en plotten een koers terug naar onze kamer, natuurlijk wel weer met een kleine omweg ;-) En dat leidt ertoe dat we bij toeval op de prachtige Arulmigu Sivasubramaniya Swami Hindu-tempel stuiten. De tempel is van boven tot onder voorzien van Hindu-goden en andere afbeeldingen. We willen natuurlijk binnen een kijkje nemen, en dat kan voor Rs200 (1,30) per persoon. Zoals altijd is het binnen weer een feest qua overdaad aan kleuren, geuren en goden.
De rest van de avond brengen we door bij Dutch Hospital onder het genot van een paar biertjes. Het is er druk en gezellig, een leuke plek om de laatste uren in Colombo door te brengen.
Abonneren op:
Posts (Atom)