We doen ruim een half uur over de 15 kilometer naar Kataragama. Op het eerste oog lijkt het er nog niet zo druk, maar als Sumith zijn tuktuk geparkeerd heeft en we richting de tempels lopen, waar het festival plaatsvindt, zijn we talloze stalletjes waar offergaven in de vorm van witte, roze en rode bloemenslingers kunnen kopen voor de in 1987 gerestaureerde tempel. Maar er wordt ook snoep en kleding verkocht. Ook kunnen mannen er hun hoofd laten scheren. Als de pelgrims, die 45 dagen voor het jaarlijkse festival start de lange reis (de Pada Yatra) ondernemen vanuit het Jaffna schiereiland in het noorden aankomen in Kataragama is het scheren van het hoofd het eerste wat ze laten doen. De pelgrims geloven dat ze wandelen in de voetstappen van de god Kataragama en de Veddah's, de eerste pelgrims op deze route. Tijdens de oorlog met de Tamil Tigers in het noorden is de route lange tijd onderbroken geweest maar nu is de pelgrimage enorm populair.
Bij de heilige rivier Menik Ganga is het een drukte van jewelste. Gelovigen waden of baden erin. Overal klinkt muziek. Het grappige is dat het zelfs een beetje aanvoelt als de festivals waar wij heen gaan: veel mensen met dezelfde energie en een groot gemeenschapsgevoel. Overal staan tentjes of liggen soms alleen dekens met pratende, lachende, slapende en etende mensen. We voelen ons er dus wel thuis ;-)
Nadat we over de brug over de rivier zijn gelopen komen we aan bij het eerste heiligdom, de Ul-Khizr moskee. Anders dan dat wij gewend zijn mag iedereen hier naar binnen. De moskee is voor iedereen. Ook uniek is dat er muziek gemaakt en gezongen wordt. Er wordt ruimte voor ons gemaakt door de mensen die bij de muziek staan te kijken en we worden aangemoedigd om foto's te maken.
Verder gaan we, langs een prachtig gekleurd Hindu tempeltje over het grote plein naar de poort (schoenen uit!) waartoe we toegang krijgen tot het tempelcomplex waar de Maha Devalla staat, omringd door kleinere tempels gewijd aan Ganesh (de olifantengod), Kali (Parvati, de moeder van Ganesh) en Pattini. Op twee plaatsen op het binnenhof voor de gebouwen staan vierkante hekjes. De gelovigen steken een kokosnoot in brand en gooien deze dan met kracht binnen deze hekjes. Breekt de kokosnoot dan is je ego gebroken (wat goed is). Breekt hij niet dan heb je een probleem... Wij gaan naar ("natuurlijk" moet ik zeggen, met mijn Ganesh tattoo) binnen in de Ganesh tempel om te bidden. We geven een klein geldbedrag en krijgen bij het naar buiten gaan een witte stip op het voorhoofd en een slok water te drinken. Ik slik 'm door, kan me niet voorstellen dat ik in zo'n omgeving ziek word! (of ben ik nou naïef... ;-) Maar ter geruststelling, ik ben er niet ziek van geworden).
We verlaten het tempelcomplex aan de achterkant. Onderweg naar de grote, witte, 2de-eeuwse Kirevehara-dagoba zien we een troep apen, offergaven voor Boeddha en geiten, die zich er prima lijken thuis te voelen.
Nadat we de dagoba bezocht hebben lopen we op aanwijzen van Sumith naar de plek waar de olifanten gedurende het festival staan. Een aantal wordt gewassen op deze plek, maar als we even later bij de rivier komen wordt een aantal andere olifanten, waaronder de grote "King Elephant" net naar de rivier geleid om daar gewassen te worden. De zon is inmiddels onder, er klinken bellen en muziek, en de sfeer is waanzinnig mooi. Net als zovelen krijgen wij hier ook een stempel van een drietand (het symbool van Kataragama) op ons voorhoofd.
We lopen terug naar de tempel, waar grote groepen deelnemers aan de parade zich inmiddels klaarmaken. We zien een aantallen mannen zich in het hete zand om hun as draaien. Ze hebben het duidelijk erg zwaar en worden aangemoedigd door hun vrouwen. Dit is een van de vormen van lichamelijke deemoedigheid waarmee de gelovigen hun devotie aan Kataragama tonen. Andere vormen zijn het steken van ijzeren staken door hun wangen, hangen aan haken in hun lichaam of lopen over hete kolen. Dat zien we vandaag (gelukkig?) niet.
Sumith neemt ons mee naar een plek naast de Ganesh tempel. Hier komen zometeen de olifanten naartoe, zegt hij. Het blijkt de mooiste plek te zijn die we kunnen bedenken. Alle olifanten komen met een offergave in de form van bloemen in hun slurf eerst naar de Ganesh tempel, geven daar hun bloemen af, krijgen er een lekkernij voor terug en gaan vervolgens drie maal door hun knieën om hun respect te tonen. Hetzelfde doen ze nog een keer voor de middelste tempel, die van Kataragama.
Als deze ceremonie is afgelopen wandelen we naar de plek vanaf waar we de parade gaan bekijken. In een tempelachtig gebouwtje staat inmiddels de grote mannetjesolifant met een prachtig rood gewaad om te wachten. Even later begint de avond puja, het gebed in de tempel. Tegelijkertijd wordt een frame op de rug van de olifant behangen met bloemenslingers, die vanuit de gelovigen aangereikt worden. Het is een opzwepende en indrukwekkende ceremonie die duurt tot het hele frame maar ook de slagtanden van de olifant volledig behangen zijn.
En dan begint de parade. We hebben een prachtige plek. Voor ons worden potten met kooltjes aan lange stokken aangestoken, maar we hebben vol zicht op de fantastische parade die aan ons voorbijtrekt. Dansende en muziek makende mannen en vrouwen, allen in prachtig bonte kleding, afgewisseld met olifanten in schitterende gewaden. Het is een van de mooiste dingen die we ooit tijdens onze reizen gezien hebben en na de 45 minuten durende parade zijn we zwaar onder de indruk van wat we net hebben mogen aanschouwen.
 Om het paradeterrein heen lopen we terug naar de brug over de rivier. We hebben nog wat moeite om dit moois achter te laten en spieken af en toe nog even over de menigte heen naar de parade, die inmiddels het grote plein voor de tempel aan het rondtrekken is. Dan nemen we afscheid. Wat was dit geweldig mooi...
In stilte rijden we terug naar Tissa. We hebben niks te zeggen en genieten na van het indrukwekkende spektakel van net.
Als we terugkomen zijn Leoni en Bram, het Nederlandse stel dat ons op het festival heeft geattendeerd, nog wakker. We lusten wel een biertje in de tuin om onze verhalen bij te delen maar de oude man die guesthouse beheert is moe en wil graag alles afsluiten. Hij moet om drie uur weer op, vertelt hij. Hij is oud en wil heel graag slapen. We begrijpen het, maar hadden graag onze laatste adrenaline nog even met de anderen willen opmaken. Samen met het bezoek aan Yala vanochtend (was dit echt allemaal dezelfde dag?!?) was dit absoluut een van de allermooiste dagen ooit!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten